Geen bliksem of donder

Please follow and like us:
onpost_follow 12

Om de woorden “Ik word ouder” te zeggen, maakt me soms bang. Er zijn zoveel dingen die ik altijd al wilde doen en wat ik niet mocht doen en nu voel ik dat een groot deel van mijn leven verloren is en er is zoveel om in te halen. Maar als ik in de spiegel kijk en zie dat er steeds meer grijs haar op mijn hoofd verschijnt, kan ik het niet langer ontkennen: ik word ouder. Maar is het niet leuk als we ons haar kunnen verfen en ons de illusie geven dat we de tijd een beetje kunnen stoppen? En verandering is leuk. Het is ook lang geleden dat bij de kapper ben geweest. Dus afgelopen weekend besloot ik dat het tijd werd om het een beetje te veranderen.

Praten over mijn haar laten knippen en te verfen lijkt misschien het meest normale wat er kan zijn, maar in ‘De Boodschap’ mochten we ons haar niet knippen of verfen. Sommigen verfden het misschien, maar het was altijd een teken dat je teruggevallen was en je geloofsgenoten zouden naar je wijzen en fluisteren dat je nog steeds de verlangens van de wereld in je had. Vanaf de kansel hoorde je steeds opnieuw dat het knippen van je haar een van de grote tekenen is dat Satan zijn invloed op jou heeft. Ze leren zelfs dat de Bijbel zegt dat je man van je kan scheiden als je je haar knipt. Het is een van de grootste leugens die ik kan bedenken. En waar is de onvoorwaardelijke liefde, die partners zouden moeten hebben voor elkaar?
Ze prijzen Maria Magdalena voor het drogen van de voeten van Jezus met haar haar. De voorganger zou lachen om de vrouwen met kort haar en zei dat ze ondersteboven moesten staan om dat te kunnen doen. En ik met haar dat maar 0,5 cm per maand groeit en niet langer wordt dan op mijn schouders (hoewel ik het nooit knipte) maakte het me gestrest. Het was nog weer een reden om mezelf meer te haten en me waardeloos te voelen. Na elke preek die de voorganger hield met vrouwenhaar als onderwerp, zou ik huilen dat het zo oneerlijk was dat mijn vriendinnen hun mooie lange haar hadden. Sommigen van hen hadden het op de knieƫn en zelfs langer. Ik ging zelfs een paar keer naar de dokter om te vragen waarom het niet zoveel groeide. En als kappers en dokters me zouden vertellen dat ik het moest knippen, dat het gezonder zou worden, werd het weggeblazen als een samenzwering om ons ons haar te laten knippen.

Ik herinner me dat mijn moeder mijn haar wilde knippen toen ik 8 jaar oud was en ik schreeuwde alsof ze me aan het vermoorden was. Op de een of andere manier prezen ze me omdat ik als kind zo religieus was, hoewel mijn haar een plaag was. Alles wat mijn moeder in mijn haar zou doen, zou er weer uit glijden. De buren reageerden op mijn haar en de kinderen maakten er lol van, maar ik was meer bang voor het afknippen en de ondergang die zou volgen dan het pesten wat ik moest tolereren.

Het achterlaten van de cult betekende nog niet dat ik automatisch vrij van de angst was. Sommige angsten hadden hun wortels zo diep in mij dat ik me afvroeg of ik ooit helemaal vrij zou worden en de moed zou hebben om mijn haar te knippen of andere dingen te doen die ik nooit mocht doen. Dus na enkele weken, toen ik klaar was om naar bed te gaan, kreeg ik dit impuls. Ik keek in de spiegel. Ik pakte de schaar, draaide al mijn haar rond mijn vinger in een paardenstaart en legde het haar tussen de scharen. Ik was zo nerveus. Mijn handen trilden. En vroeg mezelf “ga ik dit echt doen”. Ik sloot mijn ogen, haalde diep adem en deed het gewoon. Ik denk dat ik zelfs een beetje gilde vanwege de zenuwen. Ik stond zo een minuutje. Met gesloten ogen. De schaar in de ene hand .. het haar in de andere .. mijn hoofd getrokken tussen de schouders. Ik weet niet zeker waar ik op zat te wachten. Misschien om door de bliksem getroffen te worden of verwachtte op zijn minst iets als gevolg van het knippen van mijn haar. Ik opende eerst het ene en zo het andere oog en keek in de spiegel. Toen begon ik te lachen. Hoe stom kan iemand zijn, je voelt je zo nerveus alleen maar voor een knipbeurt. Ik kon niet stoppen met lachen. Ik was gewoon zo blij. Het was als een zware last die al zo lang zwaar op mijn schouders had gewogen, en nu was het weg. Ik voelde me zo vrij. Het was een grote stap naar mijn vrijheid.

Zittend in de kappersstoel en iemand anders mijn haar laat knippen, geeft mij nog steeds de rillingen. Maar deze keer de goede. Omdat ik vrij ben. Ik kan doen wat ik wil zonder de doem, de hel en het oordeel boven mijn hoofd hangen. Ik kijk in de spiegel, met ogen vol van opwinding en voel me zo gelukkig en blij met het resultaat.

Please follow and like us:
onpost_follow 12

Published by

Sharon

Geboren: maart 1980 in een klein stadje in Nederland. Woon momenteel in Noorwegen. Opgegroeid van af de geboorte in een strikt Christelijk sekte. Brak uit in 2013. In mijn blog-posten wil ik vertellen hoe het is om op te groeien in een strikte en gesloten gemeenschap. Wat een impact religie heeft gemaakt in mijn leven en hoe mijn leven nu is.

Leave a Reply

avatar
  Subscribe  
Abonneren op