Ik verloor mijn muziek: Waar zal ik beginnen?

Please follow and like us:
onpost_follow 12

Muziek is altijd een groot deel van mijn leven geweest. Mijn moeder en vader zongen en speelden altijd verschillende instrumenten. Ze zouden optreden in onze kerk, op conferenties en in plaatselijke kerken. Toen ik 4 jaar oud was, zong ik de tweede stem en het duurde niet lang voordat ze me met hen wilden laten meezingen. Toen ik 8 was, begon ik solo te zingen in de kerk en deed sindsdien altijd iets met de muziek. Ik was zo trots op mijn ouders en mezelf.

Ik leerde notenlezen voordat ik het alfabet kon. Mijn buurvrouw leerde me blokfluit spelen toen ik in de eerste klas van de lagere school zat. Ik had geluk; Mijn ouders hadden geen geld om mij naar een muziekschool te sturen en ten tweede mochten we niet echt naar de muziekschool omdat ze wereldse muziek spelen. Dus mijn buurvrouw heeft me de basis geleerd. Mam en ik zouden samen de blokfluit spelen en we hadden zoveel plezier.

Later probeerde mijn vader me de orgel te leren spelen, maar ik was te ongeduldig hoewel ik wat basiskennis leerde. Toen ik 12 werd, gaven mijn ouders me een gitaar voor mijn verjaardag. Mijn moeder probeerde het me te leren, maar het ging te langzaam voor me. Dus ik greep het boek en leerde mezelf spelen. De gitaar en ik werden meteen beste vrienden. Waar ik zou gaan, zou de gitaar met me meegaan. Ik speelde en zong in de kerk en op conferenties. Bij het kampvuur en samen met mijn vrienden. Ik speelde vanaf het moment dat ik wakker werd totdat ik naar bed ging.

We mochten niet naar de radio luisteren

We mochten niet naar de radio luisteren of andere liederen zingen dan christelijke liederen. Zelfs de christelijke muziek werd geselecteerd. Als het een beetje te modern was, werd het niet goedgekeurd. Ons is geleerd dat als je niet vervuld bent met de Heilige Geest dat Rock & Roll je zal krijgen. Elvis Presley trok al zijn fans naar de hel, enz. Muziek gaf me altijd een van mijn grootste problemen. Ik heb altijd muziek in mijn hoofd. Er is altijd een liedje dat ik neurie en het stopt nooit. Ik had deze constante strijd in mij tegen de wereldse muziek die ik op school of op de radio op mijn werk zou horen. Het maakte me echt depressief. Ik probeerde een keer om zelf muziek te brengen naar de winkel waar ik werkte, maar realiseerde me heel snel dat ik er een kerk van maakte.

In de jaren 90 besloot mijn vader dat er niet genoeg “Bruids” -muziek was en begon zijn eigen opnamestudio. Ik was verslaafd. Ik kon uren en uren bij hem zitten, luisteren naar zijn muziek, het bespreken en hem helpen. We maakten een aantal albums samen als een familie, ik maakte er een met mijn zus en ik hielp op albums van anderen. Ik hield van het werk. Ik heb zelfs zelf een aantal liedjes geschreven die werden opgenomen en mensen zongen ze in hun kerken. Het samenwerken met mijn vader aan deze projecten was een van de dingen die ik het meest miste toen ik trouwde en naar Noorwegen verhuisde.

Piano spelen in de kerk

Toen ik getrouwd was en in Noorwegen woonde, was het meisje dat piano speelde in de kerk die we toen bezochten, verhuisd zodat er een plek open was. Mijn schoonvader (die de leider was) kwam naar me toe en vroeg mij, nou nee! hij vertelde me dat ik piano moest spelen in haar plaats. Ik was er niet zo goed in, maar met wat extra oefening en het vermijden van deze ingewikkelde akkoorden kon ik spelen. Ik speelde piano in de kerk tot we vertrokken.

Het is nooit te laat om een ​​droom te vervullen

Een jaar voordat ik de cult verliet, besloot ik dat het tijd was om mijn kinderdroom te vervullen en te leren hoe ik de fluit moest bespelen. Dus ik kocht een tweedehands fluit en probeerde mezelf te leren spelen. Echt snel realiseerde ik me dat het zo veel beter zou zijn om naar de muziekschool te gaan. Hoewel ik twijfels en bedenkingen had, was mijn honger naar het leren van het instrument groter dan mijn angst voor het spelen van wereldse muziek. Ik speelde de fluit vanaf het moment dat ik wakker werd totdat ik naar bed ging. Leerde het heel snel.

Ongeveer vier maanden later kreeg ik een uitnodiging om in het plaatselijke korps te spelen. Ik denk dat ik geluk had dat ze op dat moment alleen maar christelijke stukken speelden voor de kerstperiode. Als het helemaal moderen geweest zou zijns, zou ik gevlucht zijn om nooit meer terug te komen. Maar ik vond het geweldig. Hoewel het zo moeilijk was om met ze te spelen, waren er delen die ik eigenlijk wel aankon. Na het kerstseizoen herinner ik me dat we dit ene stuk rock and roll speelden en ik argumenteerde met mezelf en Johan dat het niet zo’n grote deal is als ik het alleen speel als ik oefende samen met het korps en er niet verder op in ging. Deze dingen maken me nu aan het lachen. Het is een beetje triest dat het zo belangrijk was wat voor soort muziek we speelden of waar we naar luisterden.

Ik ben mijn muziek kwijt

Een van de moeilijkste dingen na het verlaten van de sekte was het gevoel dat ik mijn muziek verloor. Ik verloor mijn platform om te zingen en optreden en ik weet niet wat ik kan spelen. Ik ken geen andere liedjes dan degene die we in de kerk zongen. Telkens wanneer ik ging zitten en op de piano speelde, merkte ik dat ik kerkmuziek speelde en dat bracht al deze emoties in mij naar boven die ik niet wilde voelen. Ik had mijn identiteit en mezelf verloren (lees daar meer over in mijn blog ’verloren en gevonden’).

Door het grootste deel van mijn leven niet naar andere muziek luisteren maakte deze kloof zo groot dat hij echt overweldigend is. Er is een hele nieuwe wereld van muziek en ik weet niet echt waar ik moet beginnen. Ik weet niet eens meer wat voor muziek ik leuk vind. Maar door het volume van het keyboard hoog te zetten, de bas en de drums lekker laat gaan en gewoon ga jammen met alle positieve energie die ik in mezelf kan vinden, helpt echt. Stap voor stap, één liedje tegelijk, begin ik de weg terug naar de muziek te vinden.

Thank you for reading my post

Please follow and like us:
onpost_follow 12

Published by

Sharon

Geboren: maart 1980 in een klein stadje in Nederland. Woon momenteel in Noorwegen. Opgegroeid van af de geboorte in een strikt Christelijk sekte. Brak uit in 2013. In mijn blog-posten wil ik vertellen hoe het is om op te groeien in een strikte en gesloten gemeenschap. Wat een impact religie heeft gemaakt in mijn leven en hoe mijn leven nu is.

1
Leave a Reply

avatar
1 Comment threads
0 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
0 Comment authors
OMG mijn eerste concert in een arena - Recent comment authors
  Subscribe  
nieuwste oudste meest gestemd
Abonneren op
trackback

[…] In een leven zijn er veel eerste keren. En de laatste paar jaar heb ik al veel gedaan dat ik voorheen niet mocht doen. In de Boodschap was het meeste entertainment verboden omdat het van de Duivel kwam. Klappen en juichen was afgoden aanbidden. Wereldse muziek was verboden terrein. Ik vertel meer over muziek in mijn blogpost Ik verloor mijn muziek, waar  zal ik beginnen?. […]