Children should be free

Vrijheid van Godsdienst en het dilemma

Please follow and like us:
onpost_follow 12

Gisteravond zat ik samen met mijn dochter Nathalie. We hadden het over vrijheid van godsdienst en de invloed die godsdienst heeft op kinderen. Ik wist dat ze als klein kind nachtmerries had, maar ik wist niet dat het kwam door wat ze elke zondag in de kerk hoorde. Als volwassene zou je dat misschien vergeten, ongeacht de leeftijd van je kind, het begrijpt veel meer dan je beseft.

Ik heb altijd gedacht dat ik mijn kinderen beschermde tegen de godsdienstuze druk die ik als kind had. Ik probeerde mijn kinderen te leren bidden, leerde hen anderen te respecteren, lief te hebben en zich beleefd te gedragen, maar zonder de dreigementen en ondergang. Dus het verraste me toen ze me de oorzaak van haar nachtmerries vertelde. Het is moeilijk om te bepalen waar je kinderen aan worden blootgesteld terwijl zij in de kerk zitten. We waren de hele tijd zo gewend om over de dag des oordeels te horen dat we misschien vergaten wat een invloed het op ons had toen we nog jong waren.

Alle druk die ik als kind kreeg, gaf me veel nachtmerries en angst. In ‘De Boodschap’ geloven zij in de leer van de opname. Waar Jezus komt om zijn “Bruid” te halen voordat de grote verdrukking begint waar de rest van de mensen, dat achterblijft, hun leven moet opgeven voor Christus. Ook is er deze samenzwering dat zelfs vóór de opname, de katholieke kerk alle gelovigen van ‘De boodschap’ zal vervolgen van. Tortureren om hen hun geloof op te geven en ze zelfs te doden als ze dat niet zouden doen.

Small and wide road to heaven

Leringen over marteling in de kerk

Ik herinner me heel goed deze conferenties die we elke herfst hadden in de jaren 80. Predikers en gelovigen van over de hele wereld zouden komen. En vaak zouden de kerkdiensten meer dan 3 uur duren. We moesten de hele tijd zitten en naar hen luisteren.

Eén jaar was er deze prediker uit een van de Oostblok landen. Hij predikte en vertelde over de vervolging van de gelovigen door de katholieke kerk. Hij had het erover hoe ze folterkamers bouwden in zijn land. Zeggende dat het niet lang zal duren voordat we zullen worden vervolgt voor onze overtuiging. En we geloofden allemaal wat hij zei. Het was angstaanjagend. Ik was zo bang. Ze leerden ons dat we zoveel van God moesten houden dat iemand bereid was zijn / haar leven op te geven. Ik voelde me schuldig omdat ik bang was voor wat zou komen. Als het voor God was, zouden we het niet moeten vrezen maar het graag willen doen.

Angst als een hulpmiddel:>/h2>

Angst is een geweldig hulpmiddel om je onder controle te houden en mijn ouders hebben het dagelijks gebruikt. Je kunt hier lezen hoe bang ik was om mijn haar te knippen. Als je je niet gedraagt, houdt God niet van je en ga je niet naar de hemel. Als je niet bidt en je Bijbel leest, als je de beat in een nummer leuk vindt of graag tv kijkt bij het huis van de buren (we mochten geen tv hebben). Zelfs als je van sieraden houdt; je hebt de verlangens van de wereld in je en kan niet worden vervuld met de Heilige Geest. Telkens als ik boos zou worden, als ik iets fout deed, als ik tegen mijn ouders in zou gaans, zouden ze me aan die ondergang herinneren.

Soms huilde mijn moeder en vertelde ze me dat ze bang was dat we achter zouden blijven en niet in de opname zouden gaan. Als mijn broer, zussen en ik ruzie hadden zoals alle kinderen doen. Een keer gebeurde het dat ik helemaal in paniek raakte toen ik thuiskwam van school en probeerde mijn moeder te vinden. Ze was aan het eten maken en ik kon haar niet vinden. Ik dacht dat ik de opname miste. Ik denk dat de voorganger nog steeds veel onbeantwoorde oproepen van kinderen krijgt die in paniek raken en controleren of hij nog steeds hier op aarde is, want als hij de telefoon opneemt, kan de opname nog niet zijn gebeurd.

Heeft God het te moeilijk gemaakt om een goede christen te zijn?

Ik herinner me nog goed dat ik op een avond in mijn bed lag te denken aan die preek over de folterkamers. Over mijn leven als kind. En ik begon te huilen. Ik zei tegen God dat het zo oneerlijk was dat hij het zo moeilijk maakte om een goede christen te zijn en nog moeilijker om deel uit te maken van ‘de bruid’. Verlangend met mijn hele hart om zijn kind te zijn. Ik deed mijn best, maar wat ik ook deed, ik was nooit goed genoeg.

Vrijheid van godsdienst: ouders dwingen hun godsdienst op de kinderen

De laatste tijd is er hier in Noorwegen veel discussie over godsdienstuze ouders en het dwingen van hun godsdienst op de kinderen. Meestal over degenen die de islam beoefenen en hun kleine meisjes de hijab naar school laten dragen. Maar er is zoveel meer aan de hand dat niet zichtbaar is. Zelfs in christelijke gemeenschappen. Zoals elke ouder wil je altijd het beste voor je kind en in de overtuiging dat het kind verloren zal gaan als het niet in zijn godsdienst gelooft, legt veel druk op zowel de ouder als het kind. Vooral als er een houding is waarbij je je kind ten koste van alles moet redden.

Dus vrijheid in godsdienst heeft een dilemma. Als je de ouders verbiedt hun kinderen te beïnvloeden tot ze oud genoeg zijn om hun eigen keuzes te maken, neem je een deel van de vrijheid van godsdienst weg van de ouders. Maar wanneer een kind opgroeit in een godsdienst, met al die druk en angst, dwingt om te geloven en ernaar te leven, haal je de vrijheid van godsdienst weg van het kind.
Nathalie wenst dat ze hiertegen beschermd was, maar begrijpt dat we hebben gedaan wat we het beste vonden. We zijn er ook in opgegroeid.

Please follow and like us:
onpost_follow 12

Published by

Sharon

Geboren: maart 1980 in een klein stadje in Nederland. Woon momenteel in Noorwegen. Opgegroeid van af de geboorte in een strikt Christelijk sekte. Brak uit in 2013. In mijn blog-posten wil ik vertellen hoe het is om op te groeien in een strikte en gesloten gemeenschap. Wat een impact religie heeft gemaakt in mijn leven en hoe mijn leven nu is.

3
Leave a Reply

avatar
3 Comment threads
0 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
0 Comment authors
Van alle dingen die ik als kind moest opofferen, waren deze twee de ergste | Our Life StoriesVan alle dingen die ik als kind moest opofferen, waren deze twee de ergste -Het spijt me, ik heb het ook gedaan - Recent comment authors
  Subscribe  
nieuwste oudste meest gestemd
Abonneren op
trackback

[…] dat te begrijpen, moet je weten waar de motivatie vandaan komt. In een van mijn artikelen “Vrijheid van godsdienst en het dilemma” vertel ik over de angst waarin ik leefde. Vanaf zeer jonge leeftijd had ik nachtmerries en […]

trackback

[…] Vrijheid van Godsdienst en het dilemma […]

trackback

[…] Vrijheid van Godsdienst en het dilemma […]