Waarom blog ik?

Please follow and like us:
onpost_follow 12

Uit de reacties die ik van mensen krijg, merk ik dat sommige lezers niet echt begrijpen waarom ik ben begonnen met bloggen en waarom nu. Deze maand is het 6 jaar geleden dat ik de moeilijkste keuze van mijn leven maakte en de sekte en het geloof waarin ik ben opgegroeid verliet. Je kunt meer lezen over hoe ik verloor en mezelf vond in de eerste blogpost die ik schreef: “verloren en gevonden “. Het was verschrikkelijk, eng en erg moeilijk.

Als je zoiets verlaat, ga je door een aantal fasen heen. Het eerste jaar deed ik heel veel onderzoek en vocht tegen de Boodschap. Meer en meer leugens kwamen naar de oppervlakte en ik was actief op Facebook-pagina’s die de Boodschap blootlegden. Ik probeerde iedereen te vertellen dat ze in deze leugen leefden en er uit moesn komen. Dat is niet zo goed afgelopen. De vrienden die ik niet verloor na het verlaten van de sekte … verloor ik toen, en raakte in veel ruzies. Maar me stil houden was geen optie. Dus het eerste jaar was echt frustrerend.

Frustratie werd woede

Toen veranderde deze frustratie in woede. Dus het volgende jaar was ik boos. Boos op mijn ouders voor wat ze me hebben aangedaan. Boos op de geloofsgenoten en de zogenaamde vrienden die me veroordeelden, probeerden mijn leven onder controle te houden, me niet accepteerden voor wie ik was enzovoort. Ik had nachtmerries, waar ik schreeuwend de kerk in liep en hen flink de waarheid vertelde, maar ze vertelden mij dat ik een vrouw was en moest zwijgen. Ik zou wakker worden en dit gevoel in mijn borst hebben dat ik urenlang had staan schreeuwen en ik voelde me gewoon zo hopeloos en hulpeloos. Er ontstond zoveel woede en frustratie in mij dat het op de een of andere manier er uit moest komen.

Werd depressief

Het derde jaar stopte de woede uiteindelijk en nu werd ik depressief omdat ik me plotseling heel oud voelde. Ik voelde dat mijn hele leven verspild was aan regels en beperkingen en voelde dat ik zo veel dingen had mis gelopen en dat er geen tijd was om het in te halen. Ik heb door de Boodschap geen hogere opleiding dan de middelbare school. Het was niet toegestaan ​​om een ​​normale tiener te zijn en vriendjes te hebben buiten de kerk. Ik heb nooit geleerd make-up aan te brengen omdat we het niet mochten gebruiken. Mocht mijn haar niet knippen (lees over mijn eerste knipbeurt in mijn blog “Geen bliksem of donder“). Moest lange rokken dragen of jurken en kleding 2 maten te groot omdat ik mijn lichaam niet mocht laten zien en de lijst gaat maar door.

Maar toen trok ik mezelf eindelijk samen en zei tegen mezelf dat het tijd is om te stoppen met medelijden met mezelf te hebben. Ik heb keer op keer gezegd tegen mijzelf dat ik niet oud ben en dat wanneer de tijd daar is dat ik heel oud ben …  dat ik op deze leeftijd naar mezelf zal kijken en mezelf zal vertellen hoe gek ik was, dat ik me zo oud voelde. Vanaf toen werd mijn leven dit grote avontuur, klaar om te verkennen. Zorgvuldig en een kleine stap voor stap spreid ik mijn vleugels en vlieg ik. Ik ben niet meer boos. Niet meer gefrustreerd. Nu is het slechts een deel van mijn verhaal. Mijn levensboek.

Dus waarom blog ik niet?

1. Ik blog niet omdat ik boos ben. Sommige mensen denken misschien dat ik dit doe omdat ik boos ben op de mensen die mij dit hebben aangedaan. Maar ik ben daar lang al overheen gekomen.
2. Ik blog niet om de Boodschap te ontmaskeren of hun doctrines te bespreken. Ik zou een paar voorbeelden kunnen geven om uit te leggen hoe ik me voelde. Maar deze blog gaat over mij niet over hen.

3. Ik blog niet voor degenen die nog in de Boodschap zijn en ​​met deze oprechte behoefte ze eruit te halen. Ook al zou ik graag willen dat je eruit komt en vrijheid vindt zoals ik deed, ik weet dat het op die manier niet werkt. Eerst moet je klaar zijn om naar de waarheid te willen zoeken en dan die waarheid te accepteren, wat er ook gebeurt. En ik weet hoe eng dat is. De eerste reactie is om het allemaal weg te verklaren of een oogje dicht te knijpen. Er zijn voldoende webpagina’s waar je onderzoek kunt doen en zelf kunt nadenken.Zoals “Believe the Sign” en “Seek the Truth”. En nee, ik ben het niet eens overal mee eens wat je daar zult vinden.

Waarom blog ik?

1. Ik blog wel omdat ik het bewustzijn wil vergroten. Dit is de belangrijkste reden waarom ik blog. In Noorwegen en Europa in het algemeen, is er veel aandacht voor de islam en over het spirituele mishandeling en sekte-achtig leven, sommigen mensen leven in deze religie. Zoals elke religie heb je ook vertakkingen in de islam. Van waar de mensen vrij zijn en hun eigen keuzes maken tot naar fanatisme. Maar wanneer ik met mensen praat over wat ik heb meegemaakt in een christelijke sekte, zijn ze verbaasd. Ze weten niet dat dit ook daadwerkelijk in onze ‘moderne’ wereld gebeurt. En uit de reacties, e-mails en persoonlijke berichten die ik krijg van mensen weet ik dat er meer bewust van raken dat we dezelfde problemen hebben in het christendom als in elke andere religie.

2. Bloggen was eerder nog niet echt in mijn gedachten geweest. Mijn vriend Muhammad vertelde me dat ik goed was in het vertellen van mijn verhaal en dat ik het met anderen moest delen. We zouden uren en uren praten over de verschillende aspecten van ons leven. De verschillende culturen waarin we leefden. De worstelingen die we ervaarden toen we opgroeiden. We hebben veel overeenkomsten gevonden die me verbaasden. Sommigen hebben gezegd dat ik een boek moet schrijven, maar het klinkt zo ingewikkeld. Een blog was meer van toepassing en Mohammed en ik kwamen tot de conclusie dat we samen een blog konden starten. Sultan kwam er later achter en wilde ook meedoen. Bloggen is eigenlijk veel meer werk dan je denkt. Dus met drie verschillende mensen was het gemakkelijker om de werklast te delen en de tijd te vinden om te schrijven en onze blog op sociale media te verspreiden.

Please follow and like us:
onpost_follow 12

Leave a Reply

avatar
  Subscribe  
Laat het mij weten wanneer er