Gebroken, beschadigd en op een duistere plaats

Please follow and like us:
onpost_follow 12

Bloggen over het verleden is best wel moeilijk. Soms vraag ik me af of ik dit misschien niet had moeten doen. Vooral als ik negatieve reacties krijg. Vaak van de mensen, die ik heb pijn gedaan in het verleden. Ze herinneren me aan wie ik vroeger was. Dat doet nog steeds pijn en ik schaam me er voor wie ik was en ik voel me er schuldig over.

Ik ben niet bang om te vertellen wie ik was. Ik heb het er al over verteld in mijn blog “Het spijt me, ik heb het ook gedaan“. Ik weet dat ik veel mensen heb pijn gedaan. Hoewel mijn bedoelingen oprecht waren, weet ik dat de kritiek die ik heb gegeven, moet hebben pijn gedaan. Ikzelf heb kreeg heel veel kritiek en was er zo aan gewend dat ik het ook bij anderen deed. Ik dacht dat ik het moest doen. We hebben geleerd dat als we een zonde zien, we ons niet stil moeten houden, anders zijn we daar ook schuldig aan. We moesten elkaar helpen groeien en klaar maken voor de opname. En elke kritiek werd gegeven in de naam van broederlijke / zusterlijke liefde om elkaar te helpen de perfecte gelovige te zijn.

Ik had zoveel angst, frustratie en woede in mij, het maakte me ziek.

Toen ik trouwde, was ik nog maar 21 jaar oud. Ik was kapot en beschadigd en was op een duistere plek. Ik had zoveel angst, frustratie en woede in mij, het maakte me ziek. De laatste paar jaar voordat ik Johan ontmoette, was ik vaak ziek en was ik vaak in het ziekenhuis met maagpijn die me deed overgeven. De dokter probeerde me te vertellen dat het psychisch was, maar mijn ouders accepteerden dat niet. Maar Johan, begreep dat. Godzijdank was hij geduldig met me en hielp me te genezen.

Verhuizen naar Noorwegen maakte me wel iets meer vrij. Veel druk verdween toen ik niet dagelijks geconfronteerd werd met mijn gebreken, de druk over de eindtijd, opname, hel enzovoort. Maar ik had veel wonden die ik met me nam. Cultuurverandering en de spirituele mishandeling waaraan ik werd blootgesteld, waarmee ik opgroeide, maakte me beschadigde goederen. Mensen begrepen me niet. Ik denk zelfs dat ik het zelf niet heb begrepen.

Wanneer je opgroeit in een sekte, denk je als een kind dat het is zoals het hoort te zijn en je weet niet dat het verkeerd is totdat iemand je een andere weg laat zien, als je het geluk hebt dat iemand dat zal doen. Hoe harder de predikant ons sloeg met zijn woorden, hoe meer gezegend we voelden. We zouden amen roepoen naar elk woord waar we het mee eens ware, we zouden in trance raken, of de Geest, zoals ze het uitlegden. De energie die je letterlijk door de ruimte kon voelen bewegen. Mensen huilden en spraken in tongen. Hoe meer gebroken we waren, des te meer kon God Zichzelf aan ons openbaren en de betere persoon die we zouden zijn. We werden geslagen, gebroken zodat we weer konden worden opgebouwd. Na een dienst zou ik volledig uitgeput zijn van de emotionele ervaring, maar me geweldig voelen omdat ik geloofde dat de heilige geest me aanraakte. In vergelijking met de kerk die ik in Nederland achterliet met de kerk die ik in Noorwegen bezocht, was het een enorme verandering. Voor mij was het alsof ik in Nederland vlees voor het avondeten kreeg, maar moedermelk in Noorwegen. Het gaf me het gevoel dat ik uithongerde, waar niets en niemand was goed genoeg om mijn honger te stillen. Het maakte me dat ik vocht voor alle broodkruimels die ik kon krijgen.

Ik denk dat je het echt kunt vergelijken met een drugsverslaafde.

Zoals ik werd uitgelegd op school. Het deel van de hersenen dat je een goed gevoel geeft wanneer iemand je een knuffel geeft of je aanraakt. Het is als een veer die zacht over dat deel van de hersenen aait. Maar met de drugs is het als een grote hamer die op dat deel slaat. Sommige zijn zo beschadigd dat ze de veren niet meer kunnen voelen. Ik denk dat het zo was na al die jaren in contact te zijn geweest met de kerk in Nederland. De mensen in de kerk in Noorwegen waren koud en stijf. Ik kon de heilige geest niet voelen zoals in Nederland. Na de kerk zou ik ontevreden zijn en hongerig naar meer. En het maakte me wanhopig.

Ze verbreken de vertrouwelijkheid

Voorgangers hebben een geheimhoudingsplicht. Als je met een probleem naar hen toe gaat, of als je het niet eens bent met sommige doctrines en je vraagt ​​hem oprecht of wil je het bespreken, dan verwacht je dat het tussen de vier muren van zijn kantoor blijft en zich niet door heel Noorwegen verspreidt. . Zoals ik schreef in mijn laatste blogpost “7 tekenen van spirituele mishandeling”, is er weinig aandacht voor het oplossen van problemen. In plaats van me door de problemen te helpen. In plaats van de volwassene en degene die wijzer zou moeten zijn gebruikte de leider macht, intimidatie en manipulatie om me op mijn plaats te zetten. Toen we bezorgd of met problemen naar hem toe kwamen, verbrak hij die vertrouwelijkheid en verspreide hij het over heel Noorwegen en zelfs Nederland. Het veroorzaakte veel pijn niet alleen voor ons maar ook voor anderen, die er ook in werden gesleept. Hij was de voorganger. Hij was de volwassene, de leider, de leraar. Degene die je zogenaamd het goede pad moest laten zien. Ik was jong, pasgetrouwd, in een nieuw land en een zeer opgewonden, enthousiaste en fanatiek religieuze en streng persoon. Hij had het anders moeten aanpakken dan me aan te vallen.

Een persoonlijke e-mail werd openbaar en zelfs vertaald naar het Noors

Het ergste en de laatste druppel voor mij waren toen mijn ouders met een andre groep mensen de kerk verlieten. De voorganger van de kerk die ik achterliet werd onaangenaam en gemener. Hij begon mensen op naam aan te vallen vanaf de kansel. Mijn ouders voelden zich met goede reden, verraden en besloten samen met mijn broers en zussen en oma de kerk te verlaten. Hoewel ik in Noorwegen was, raakte ik erbij betrokken. Een van mijn tantes die ook mijn moeders beste vriend was, verbrak alle contacten met mij en mijn familie. Mijn tante en ik waren ook heel close, omdat ze deze kroniekziekte had en negen weken bij ons woonde toen haar man haar verliet. We hebben haar altijd gesteund en zij was altijd bij ons. Ik was zo diep bedroefd dat ik besloot haar een e-mail te sturen.

Die persoonlijke e-mail had ze doorgestuurd naar haar voorganger. Hij las het vanaf de kansel en verstuurde het zelfs door naar mijn voorganger. Mijn voorganger maakte dat iemand van onze kerk die email te vertalen. Hij gaf het door aan iedereen die het wilde lezen. Zonder mijn toestemming. Waarom? Ik begrijp nog steeds niet waarom. Als hij echt mijn eigenbelang in het hart had en hij zich zorgen maakte, had hij Johan en mij kunnen bellen om met ons te gaan zitten en ons te vragen wat er aan de hand was. Maar om eerlijk te zijn had hij het moeten weigeren om het te lezen toen hij het kreeg.

Het duurde niet lang na dat incident dat we besloten om weg te gaan. Helaas ruilden we de ene giftige plaats voor de ander die nog meer giftiger was.

Please follow and like us:
onpost_follow 12

Leave a Reply

avatar
  Subscribe  
Abonneren op