Waar ben ik aan begonnen: Een niet-moslim die meedoet aan de Ramadan

Please follow and like us:
onpost_follow 12


Nou, ik moet zeggen dat ik van uitdagingen houd waar ik mezelf naar nieuwe limieten duw en dingen doe die ik nog niet eerder heb gedaan.

Dus hier ben ik, zittend op de bank in mijn woonkamer hongerig en dorstig. Het is de eerste dag van Ramadan in Noorwegen. De reden waarom ik mee wilde doen, is dat ik er zoveel van gehoord heb en het zelf wilde proberen en erachter wilde komen waar het allemaal over gaat.

Vasten is iets wat we in veel culturen aantreffen en waarvan wetenschappelijk bewezen is dat het gezond is. Een voorbeeld is de Keto-levensstijl waarbij mensen ongeveer 14 uur per dag vasten en het helpt om af te vallen. Je kunt meer lezen over Keto-lifestyle en hoe je van je lichaam een vetverbrandingsmachine maakt op de blog van Jamie Hyatt.

Vasten is mij niet onbekend. Ik heb de Keto-levensstijl een tijdje geleefd, waar ik tussen 20.00 en 12.00 uur niet at. Maar de meeste tijd van het vasten is dan tijdens het slapen. Met de Ramadan is het van zonsopgang tot zonsondergang niet eten en drinken. Dit wordt een echte uitdaging.

Dat ik mee doe dit jaar komt niet uit het niets. Ik was van plan  om vorig jaar me bij mijn vriendin aan te sluiten, maar toen werd ze zwanger en mijn plannen vielen in het water. Ik dacht dat ik het niet alleen kon doen. Maar hoe onjuist dat was. Ik krijg steun en respect van al mijn moslimvrienden. Niet alleen degenen die om mij heen wonen, maar ook degenen waarmee ik op internet contact heb.

Enkele feiten:

Ramadan is de heiligste maand voor moslims. Elk jaar vasten moslims over de hele wereld van zonsopgang tot zonsondergang gedurende ongeveer 30 dagen. Dat houdt ook in het onthouden van drinken, eten, immorele handelingen en woede.

Vasten is een van de vijf pilaren van de islam. Er is ook een vers in de Koran dat vasten voorschrijft voor alle moslims die volwassen en gezond genoeg zijn om dat de hele dag te doen.

Ramadan is de negende maand in de moslimmaankalender waar elke maand begint aan het begin van een nieuwe maan. Dat verklaart ook waarom Ramadan voor ons met de Gregoriaanse kalender elk jaar 11 dagen eerder begint.

Dag 1:

Ik was blij dat de eerste dag mijn vrije dag zou zijn. Ze zeggen dat het de moeilijkste dag van alle dagen is. Maar al snel besef ik dat het gemakkelijker zou zijn geweest als ik op het werk was geweest. Waar ben ik aan begonnen? Ik kijk en volg het tikken van de klok als een crazy persoon. En ben hele tijd de uren aan het aftellen. Mijn laatste maaltijd was de avond ervoor. Ik weet dat ik niet zo’n erge honger krijg als ik ‘s ochtends geen ontbijt eet, maar 21 uur zonder eten is erg lang.

De dag is bijna om, nog iets meer dan een uur te gaan. Ik heb honger en ik heb dorst. Mijn gedachten is spelletjes met me aan het spelen. Probeerde mezelf 100 excuses te geven waarom ik het vasten nu zou moeten breken en niet zou wachten tot het tijd was om het te verbreken.

Hier zijn er een paar:

Dit is mijn favoriete voor nu: je bent geen moslim. Waarom heb ik hier zelfs ja op gezegd? Begin met eten en geef op.

Welnu, een uitdaging is een uitdaging en het is slechts de eerste dag. Ik ben een sterk persoon. Het zou een grote nederlaag zijn als je de eerste dag niet meedoet. Ik vertel mezelf “dit kan ik” en houd het vol.

Niemand zal het weten. Niemand zal weten of ik een hap heb genomen of niet. Ik kan zeggen dat ik tot de vastgestelde tijd vast gehouden, maar wie weet dat ik dat niet heb gedaan.

Ik zou het weten. Ik ben een sterke meid en dit is een eitje. Vind gewoon iets om te doen dat me niet de hele tijd aan eten doet denken. Wacht even.. eten. Oh man, dat zou ik niet gezegd moeten hebben. Mijn maag maakt vreemde geluiden.

Ik kan een uur eerder eten. Ik heb een fluitles die ik moet bijwonen. Kan niet bevent, zwak en met een rommelende maag aankomen.

Ik neem een douche met het plan om daarna toch te eten, maar dan zeg ik tegen mezelf dat ik dit kan volhouden en kan nog een uurtje wachten. Ik voel me verfrist en vastberaden om het te vol te houden. Mijn lerares vertelt me dat ze te laat is. Ik mag niet vloeken, maar nu denk ik aan een paar mooie woorden. Voor mijn lerares: niet jouw schuld maak je geen zorgen, zal het niet tegen je houden. Nu moet ik nog 30 minuten langer wachten voordat ik kan eten. Ik vraag mijn vriend of het goed is om het 40 minuten eerder te verbreken en ik hoop dat hij nee zegt, zodat ik niet te zwak wordt en het vasten te vroeg doorbreek. En dat deed hij. Ik heb dus nog steeds erg veel honger.

De klok tikt zo langzaam. Ik moet er mijn gedachten er vanaf houden of ik word zwak. Ik ging iets eerder naar de school en wacht in de auto. In mijn gedachten ben ik aan het plannen wat ik ga eten wanneer ik thuis kom. Het is gemakkelijker om weg te zijn van huis en eten. Nadenken over wat ik later ga eten, is geeft een soort van geluk en bevredigend gevoel.

Mijn conclusie van de eerste dag:

Het is moeilijk om de dagelijkse dingen te doen tijdens het vasten. Ik krijg meer respect voor de moslims die dit elk jaar doen. Maar de eerste dag is voorbij en ik ben er trots op dat ik sterk ben gebleven. Eten heeft nog nooit zo goed gesmaakt.

Dag 2:

Ik ben niet echt iemand die ‘s morgens kan eten. Maar ik dacht dat ik het een kans kon geven voor deze dag. Dus vandaag ging ik om 3 uur ‘s nachts uit bed en maakte mezelf een ontbijt en een verse gemberthee. Maar ik heb er al spijt van. Mijn maag voelt niet zo goed en nu krijg ik eerder dan gisteren honger. Ik zeg tegen mezelf dat ik geen ontbijt meer zal eten de rest van de Ramadan.

Op het werk zijn lijkt het makkelijker te maken om het uit te houden. Ik begin honger te krijgen, maar ik weet dat wanneer ik thuiskom kan ik gaan eten. In mijn gedachten ben ik al aan het plannen wat ik ga maken.

Ik maakte een heerlijke bloemkoolsoep met spinazie en een vis die ik in de vriezer vond. Niet zeker wat voor soort vis het was maar het smaakte goed. Meestal zou ik het toppen met krokant spek maar moslims eten geen varkensvlees. Ik ben geen moslim, maar ik doe wel mee aan de Ramadan. Het voelde gewoon zo verkeerd om spek te gebruiken. Hoewel ik het uit de koelkast haalde en me bijna liet verleiden. Ik gaf niet toe en legde het terug. Eten na een vasten is niet zo gemakkelijk als ik dacht. Het eten smaakt geweldig, maar mijn maag protesteert tegen al het voedsel dat ik erin stop om mijn honger te overwinnen en het voelt helemaal niet goed. Ik ga naar bed met pijn in mijn maag.

Dag 3

Ik word heel vroeg wakker en mijn maag doet pijn. Het is 4 uur. Ik ga naar de keuken en maak mezelf verse gemberthee. Ik moet genoeg vocht in mijn lichaam krijgen om de dag door te komen is wat ik denk. Maar een uur later ben ik in en uit bed om naar de wc te gaan. Mijn maag voelt nog steeds niet goed van het eten dat ik gisteren at, dus ik besluit om helemaal niet zo vroeg in de ochtend te eten. Ik moet het eten onder de hand krijgen.

Ik ben geobsedeerd met eten. Er is niets anders waar ik aan denk dan aan mijn volgende maaltijd. Ik probeer het van me af te zetten, maar mijn vrienden uit Pakistan zijn 3 uur in tijd voor mij en eten al. Het is heel moeilijk om over eten te praten als je zo hongerig bent en nog enkele uren moet wachten. Vloeken is niet toegestaan, maar ik gooi een paar aardige namen naar ze in mijn gedachten als ze praten over het eten van verse, heerlijke watermeloen. Ik probeer er mijn niet te veel aan eten te denken, maar mijn vrienden helpen niet echt.

Ik vroeg een andere vriend wat het beste is om te eten om mijn maagproblemen te vermijden en hij vertelde me om licht verteerbare voedsel te eten en niet te eten als een hongerig varken wanneer ik eindelijk het vasten kan verbreken. Dus vanavond begon ik de maaltijd met een salade en wat crackers. Een paar uur later at ik de rest van mijn bloemkoolsoep die ik de vorige dag had gemaakt had. Deze keer doet mijn maag niet zo’n pijn, maar toch voelt het niet goed.

Dag 4

Ik word wakker om 3.30 uur en het enige waar ik aan kan denken is ETEN. Ik heb niet eens honger, maar ik ben er helemaal geobsedeerd door wetende dat ik het grootste deel van de dag honger zal lijden. Een half uur later besluit ik dat ik mezelf wat verse gemberthee en wat crackers maak. Meestal val ik na ongeveer een uur of twee weer in slaap en slaap ik nog een paar uur tot ik moet gaan werken, maar vanmorgen heb ik een afspraak bij de docter in de stad en moet ik voor 07.00 uur opstaan. Ik probeer nog wat te slapen maar het is echt moeilijk om in slaap te vallen nadat ik zo vroeg heb ontbeten, dus ik slaap niet meer. Ik weet dat dit me zal achtervolgen. Nu zal ik de rest van de dag honger hebben.

8:00 Ik heb zo’n honger dat ik kan eten als Holle bolle Gijs. In mijn hoofd sla ik mijn hoofd tegen een muur en vertel ik mezelf hoe stom ik ben om zo vroeg te eten. Maar ik ben vastbesloten om niet op te geven. Ik hou ervan om deze macht te hebben, sterk te blijven en mijn doel te bereiken. Vooral het gevoel van triomf wanneer het eindelijk avond is en ik kan eten. Om eerlijk te zijn hou ik wel van de Ramadan. Het neemt me gedachtes weg van de dagelijkse dingen die me gestressed maken en ik denk alleen maar aan mijn volgende maaltijd. Zelfs als ik me totaal ellendig voel in mijn lichaam, voel ik me sterk en gelukkig in mijn geest en voel ik me heel ontspannen.

Toen ik eindelijk thuiskwam van het werk, maakte ik een lasagne en at ik wat salade met bonen en rozijnen voordat de lasagne klaar was. En eindelijk mijn maag is rustig. Kleine porties eten verspreid over de avond voelt goed. Nu begin ik vooruit te kijken naar het vasten van morgen.

Dag 5.

Ik sliep de hele nacht door en werd wakker na de ingestelde tijd wanneer ik nog kon eten. Ik voel me goed en ben klaar voor een nieuwe dag. Totdat ik pijn in mijn buik begin te voelen en naar de badkamer ga. Mijn menstruatie kwam en volgens de islamwetgeving kan ik niet vasten als ik mijn menstruatie heb. Ik voel me teleurgesteld dat ik het vasten een paar dagen moet verbreken. Ik verwachtte dat ik blij zou zijn met een geldig excuus om niet te vasten.

Ik kijk er echt naar uit om het vasten volgende week voort te zetten.

Andere blog berichten van mij:

Vrijheid van Godsdienst en het dilemma

Children should be free

Van alle dingen die ik als kind moest opofferen, waren deze twee de ergste

Spirituele mishandeling: Ze volgden wanneer ik mijn menstruatie had

Spirituele mishandeling: Niet alle misbruik is fysisch

Verloren en gevonden

Please follow and like us:
onpost_follow 12

Published by

Sharon

Geboren: maart 1980 in een klein stadje in Nederland. Woon momenteel in Noorwegen. Opgegroeid van af de geboorte in een strikt Christelijk sekte. Brak uit in 2013. In mijn blog-posten wil ik vertellen hoe het is om op te groeien in een strikte en gesloten gemeenschap. Wat een impact religie heeft gemaakt in mijn leven en hoe mijn leven nu is.

1
Leave a Reply

avatar
1 Comment threads
0 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
0 Comment authors
Recent comment authors
  Subscribe  
nieuwste oudste meest gestemd
Abonneren op
trackback

[…] ik mijn eerste blogpost: Waar ben ik aan begonnen: een niet-moslim die meedoet aan de Ramadan heb gepubliceerd, heb ik veel reacties gekregen zowel op […]