Twee weken binnen: een niet-moslim die meedoet aan de Ramadan

Please follow and like us:
onpost_follow 12

Sinds ik mijn eerste blogpost: Waar ben ik aan begonnen: een niet-moslim die meedoet aan de Ramadan heb gepubliceerd, heb ik veel reacties gekregen zowel op mijn blog als in privéberichten. Je zult verbaasd zijn als ik je vertel dat er veel niet-moslims zijn die vasten tijdens Ramadan en ik ben niet de enige. Allemaal om hun eigen redenen. Velen vroegen me om de rest van mijn ervaring te delen.

Als je naar je werk gaat en een soort dagelijkse routine hebt, is het niet echt zo moeilijk om te vasten. Je negeert gewoon de honger en dorst voor een dag, maar de tijd gaat snel en wanneer ik thuis kom, duurt het niet lang voordat ik kan eten, ook al vind ik het laatste uur wel het moeilijkst. Het is slechts een kleine stap om het vasten aftebreken wanneer het bijna tijd is om te eten. Mijn gedachtes vertellen me dat een half uur of een paar minuten niets uitmaakt, maar het maakt wel uit en het geeft een bevredigend gevoel wanneer ik het helemaal tot het einde heb uitgehouden zonder het vasten te vroeg te verbreken.

Het is moeilijker om te vasten als ik een vrije dag heb en als ik moet deelnemen aan activiteiten waar iedereen aan het eten is en ik zit er maar een beetje bij te kijken en de enige ben die niet eet. Niet zozeer vanwege dat ik iedereen zie eten. Dat is niet echt een probleem. De meeste mensen accepteren dat moslims vasten in Ramadan en ze hoeven zichzelf niet uit te leggen. Maar voor mij als een niet-moslim die meedoet aan de Ramadan, was het nogal moeilijk om aan de anderen uit te leggen waarom ik vast. Ik wist dat de meesten van hen het niet zouden begrijpen waarom. Mensen houden vaak niet van diegenen die anders durven te zijn, die hun eigen weg gaan. We moeten liever allemaal hetzelfde zijn en hetzelfde gedrag vertonen. Maar hoe spannend is dat?

Toen we uit de sekte kwamen, verloor ik alles.

Ik verloor mijn vrienden, mijn identiteit en wist niet meer wie ik was. En misschien heb ik nooit geweten wie ik werkelijk was, omdat ik opgroeide in de Boodschap, met zoveel regel en verwachtingen over hoe ik moest zijn, dat ik nooit mezelf was. En meedoen aan de Ramadan is een deel van mijn reis. Ik doe dit voor mij. Om van een andere cultuur te leren en deze te ervaren. Om erachter te komen wie ik ben en om mezelf te laten zien dat ik niet zo zwak ben als ik me soms voel. Dat sommige van mijn vrienden wedden wanneer ik afhaak, stoort me helemaal niet. Vind dat juist grappig. Het maakt me gewoon meer vastberaden om dit vol te houden.

Verloren en gevonden: ik verloor mijn identiteit en wist niet meer wie ik was

Mijn man is gewend aan mijn gekke ideeën en de gekke dingen die ik soms doe. Hij steunt me altijd, schudt misschien zijn hoofd, maar hij zegt er nooit iets negatiefs over. Dus hij ondersteunt me hierin ook.

 

Ik ging door met het vasten na een paar dagen pauze en het was de grondwetdag van Noorwegen.

17 mei is een grote feestdag in Noorwegen die we vieren van ‘s morgens vroeg tot’ s avonds laat. Ik speel de dwarsfluit in het lokale Korps (marcherende band) en het is de gewoonte om alle mensen van ons dorp wakker te maken door te marcheren en verschillende marsen in de straten te spelen. Daarna marcheerden we in onze buurdorp dat geen Korps heeft en daarna weer terug naar ons eigen dorp om samen met de dorpsbewoners te marcheren. We marcheerden die dag ongeveer 10 km totaal.

Na het marcheren is er altijd een feest. Mensen houden toespraken en kinderen zullen spelletjes spelen. Ik was echt uitgeput van het spelen en marcheren dat ik niet zo lang bleef en naar huis ging. Zo moe als ik was, viel ik in slaap op de bank. Mijn honden lagen overal om me heen. Het was zo vredig en stil in huis. Maar omdat ik zo hongerig en dorstig was, droomde ik van deze grote tafel met eten en drinken die er zo heerlijk en fris uitzag.

Ik werd wakker van de geur van verse, zoete aardbeien. Het voelde als of ik in de hemel was. Ik wist niet dat ze zo lekker konden ruiken. Mijn man was na zijn twee weken werkweek in de hoofdstad thuisgekomen en wilde wat aardbeien met me delen. Hij was al vergeten dat ik aan het vasten was. Ik herinner me niet echt wat ik hem half wakker had verteld. Het moeten vast een paar domme dingen zijn geweest, omdat het hem aan het lachen maakte.

Wat ik tot nu toe heb geleerd:

1. Vrouwen kunnen niet vasten als ze hun menstruatie hebben:

Eerst zag ik het als een soort straf. Waarom zou je niet mogen vasten? Toen besefte ik dat het een zegen en wijsheid is om niet te vasten tijdens mijn menstruatie. Het lichaam gaat in detox wanneer een vrouw haar menstruatie heeft en bovendien hebben de meesten van ons menstruatiepijnen en misschien nog meer ongemak. Een pauze nemen van het vasten vanwege de menstruatie zie ik nu als een daad van genade.

2. Je kunt een dag vrij nemen van het vasten wanneer je reist:

Mijn vader had zijn 60e verjaardag en zijn vrouw organiseerde een verjaardagsfeestje voor hem. We vertrokken vroeg in de ochtend en reisden 5-6 uur met de auto. Ik word altijd heel erg wagenziek als ik niet eet voordat we reizen. Dus ik vroeg mijn vriend of het waar is dat je een dag kunt overslaan tijdens het overdag reizen. En ja dat kan je.

3. Als een moslim persoon per ongeluk zijn vasten breekt, is er geen straf.

Bijvoorbeeld: tijdens het koken mag het voedsel met de tong worden geproefd. Maar je mag geen lepelsvol eten. Als je het vasten vergeet en wat van het eten eet, is het geen slechte zaak.

Als je een aantal dagen mist vanwege een van deze redenen, kun je hetzelfde aantal dagen na de Ramadan vasten zodat iedereen het zelfde aantal dagen vast. Maar je kunt kiezen wanneer.

Gewicht verliezen of aankomen

Je zou denken dat mensen veel gewicht verliezen tijdens Ramadan. Maar velen eten te veel als ze het vasten kunnen verbreken. Zoals Seema Khan op haar blog over  Intermittent Fasting: schrijft:

“Like I hinted earlier, a lot of people gain weight during Ramadan because they make terrible choices at the end of the day. They’re hungry, tired, and thirsty and the food on the table in front of them (more often than not) packs in an astounding number of calories and next to no nutritional value. Couple that with the fact that the grand ‘stuffery’ leaves little room for water, you’re looking at the perfect storm.”

Ik heb nu geleerd mezelf niet vol te stoppen met veel eten als ik eindelijk het vasten kan verbreken, maar eet liever twee gezonde maaltijden en drink veel thee voordat ik naar bed ga en probeer wat te drinken als ik ‘s nachts wakker word. De eerste week ben ik aangekomen, maar nu ben ik weer terug naar mijn gewicht van vóór de Ramadan en het is stabiel.

Hoe meer ik over Ramadan leer, hoe meer ik er van houd.

Eerder beschouwde ik de Ramadan als een soort van straf. Waarom zouden mensen 30 dagen vasten en zichzelf door dit lijden heen laten gaan? Ik zou medelijden met hen hebben. Maar als een niet-moslim die meedoet aan de Ramadan en twee weken later, begin ik het mooie ervan te zien.

Ik voelde me buitengesloten toen ik een pauze moest nemen vanwege mijn menstruatie en mijn vrienden spraken over wat ze gingen eten voor Iftar (avondmaaltijd wanneer ze het vasten breken) terwijl ik aan het lunchen was. Er is zoveel vreugde en voldoening om uit te kijken naar het avondeten als je honger hebt. Plannen wat te eten en wanneer de tijd eindelijk komt dat je kunt eten, geeft het gevoel van overwinning, omdat je sterk genoeg was om de dag door te komen.

 

Please follow and like us:
onpost_follow 12

Published by

Sharon

Geboren: maart 1980 in een klein stadje in Nederland. Woon momenteel in Noorwegen. Opgegroeid van af de geboorte in een strikt Christelijk sekte. Brak uit in 2013. In mijn blog-posten wil ik vertellen hoe het is om op te groeien in een strikte en gesloten gemeenschap. Wat een impact religie heeft gemaakt in mijn leven en hoe mijn leven nu is.

Leave a Reply

avatar
  Subscribe  
Laat het mij weten wanneer er